Stef Vanlee

 

De tekst van Stef Vanlee aan de beleidsmakers:

 

Brief Stef Vanlee.jpg

 

Geachte beleidsmaker,

 

Vandaag werpen ze mij de titel van held in de schoot. Al voel ik mij helemaal niet zo.
In onze job als verpleegkundige verrichten we misschien heldendaden maar ontvingen hiervoor tot op heden zelden applaus.
Bij geslaagde reanimaties of bij opvang na een zwaar ongeval blijft het vaak stil.
Vandaag is dat anders.
Dagelijks krijgen we nu applaus voor onze inspanningen tijdens deze coronacrisis.
Maar het zit niet in ons om dit blindelings en zelfzeker te ontvangen. We doen gewoon onze job.
We zorgen voor onze medemens en worden hiervoor betaald. Geen spotlights, wel gezonde bescheidenheid.
Noem het professioneel handelen.

De warme aandacht die we de laatste weken krijgen, vinden we fijn. Zeer fijn. Een knikje, een lach en een blozende dankuwel.
Het voelt een beetje onwennig om zoveel lof over ons heen te krijgen. Zoveel appreciatie zijn we niet gewend.
Terwijl we dit wel regelmatig vragen. Niet aan de bevolking, wel aan de overheid.
De waardering blijft al jaren uit. De witte woede ten spijt.
Een verpleegkundige is niet zomaar een pion. Het zijn stuk voor stuk figuren die een deel van de samenleving dragen.
Sinds jaar en dag smeken we om een herwaardering van ons beroep.
Dit op organisatorisch vlak, met betere en nauwkeurige functieomschrijvingen, een betere bezoldiging en de erkenning van een zwaar beroep.
Terwijl covid-19 de hoogmis speelt, bedankt en sust de overheid ons met een premie. Ik hoef geen snoepje omdat we flink zijn.
Ik verlang naar initiatieven op lange termijn, waardoor verpleegkunde terug als attractief wordt beschouwd.
Zowel voor mensen die al jaren in de zorg staan, als voor jonge mensen die hier hun toekomst in zien.

Een job in de verpleegkunde is mooi. We ontmoeten mensen tijdens zeer cruciale momenten in hun leven.
Bijzondere en kwetsbare gebeurtenissen. Dit delen we samen met hen.
Op zo een ogenblik iets kunnen betekenen en het verschil maken, dat is waarom we dit volhouden en graag doen.
Dat is tevens de reden waarom ik jonge mensen wil overtuigen om de stap naar dit uitzonderlijk mooie beroep te zetten.
Enthousiasme alleen is niet voldoende. Het vraagt ook moed, relativeringsvermogen en vooral doorzettingskracht.
Deze crisis legt nog maar eens bloot, hoe belangrijk de zorg voor elkaar is.
Het blijft een basisbehoefte en heeft dringend nood aan herwaardering.

Wanneer ik mezelf kan teleporteren of met een cape kan vliegen door de stad, dan mag je mij een held noemen.
Een heldenkenmerk dat we alvast hebben, is dat we ontzettend snel kunnen schakelen.
Waar andere mensen wegkijken, gaan wij, verpleegkundigen, door.
Hoog tijd voor de politiek om heldhaftig te handelen en een versnelling hoger te schakelen.
Wij hebben ons intussen bewezen, nu is het aan jullie!