Laure Goetgebuer

 

Vrijdag 13 maart 2020

 

Brief Laure Goetgebuer.jpg

 

De dag waarin ettelijk aantal gezondheidszorgmedewerkers hun trotse en sterke gezicht verloren achter mondmaskers, spatbrillen en andere beschermende middelen…
Helaas ook de dag waarop de zorg net wél een gezicht kreeg. Waardering voor alles. We will never walk alone.
Elke minuut van de coronacrisis wordt nauwgezet gevolgd, gefilmd, geïnterviewd, gehoord en bediscussieerd.
Nooit eerder kreeg de zorg zoveel aandacht van hogerhand.

‘Maar weet je lieve schat, na de coronacrisis prijs ik jullie allen op sociale media. Want ook dan zijn jullie échte helden, zoals jullie voordien waren en altijd zullen zijn. Chapeau.’
Eindeloos bedankt aan mijn lieve partner. Maar ook aan jullie mijn lieve familie, collega’s van ons topteam, talloze patiënten en aan mijn prachtig medemens die de zorg ten allen tijden waardeert.

Begrijp me niet verkeerd, ik twijfel geen enkel moment aan de waardering van mijn oprechte medemens.
En ja liefste overheid, ik heb gekozen voor dit beroep. Vol lof, overtuiging, doorzettingsvermogen en goesting om mijn medemens doorheen de heetste vuren in zijn leven te sleuren.
Want zeg nu zelf, wie wil nu niet alle dagen het beste van zichzelf geven om iemand anders te helpen? Zichzelf beter en beter maken in zijn job en anderen warm te maken voor de coolste job ooit.
Door weer en wind, dag en nacht maar vooral doorheen de dunne grens van puur geluk, enge machteloosheid en intens verdriet.
Bijna kan gesteld worden dat de wereld niet kan zonder ons? Wow, bijna even cool als het etiket aan de binnenkant van mijn interventiekledij: ‘rescuewear, designed for real heroes’.

Laure toch, vergeet je nu de financiële stem van de overheid?

Helaas, ‘we will walk alone’ want eens ons gezicht weer zichtbaar wordt, zet de overheid terug zijn masker op…
Nochtans liefste overheid, komt er een dag dat ook U in onze warme zorgende handen zal terechtkomen.

Laure

Spoedverpleegkundige

UZ Gent